You are viewing namely_infinite

Previous 10

Jul. 13th, 2011

nikola

Κεφάλαιο 11


-         Ήμουν ερωτευμένη και δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί η πραγματικότητα ήταν καλύτερη από τα όνειρά μου.. και τα έχασα όλα, τα έχασα όλα για κάτι χαζά κολλήματα που μόνο κακό μου έκαναν τελικά.. << δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, η ζωή δεν είναι παραμύθι, δεν υπάρχει happy end, οι άνθρωποι δεν είναι καλοί, θα υποφέρεις πολύ στη ζωή σου γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό… κτλ….>> Όχι, αυτό δεν είναι φυσιολογικό.. Έχω δικαίωμα να πιστεύω ότι θέλω εγώ για τη ζωή μου και όχι ότι θέλουν οι άλλοι.. και για μενα δεν είναι φυσιολογικό το φυσιολογικό των άλλων.. δεν είναι φυσιολογική και δεδομένη η δυστυχία.. άλλο δυσκολία άλλο δυστυχία.. δυσκολίες θα μας συμβαίνουν παντού και πάντα αλλά αυτό δεν είναι αφορμή για να είμαστε δυστυχισμένοι.. υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα που θα μας κάνουν να είμαστε χαρούμενοι και να προχωράμε απλά εμείς δεν τα βλέπουμε παρόλο που είναι μπροστά μας.. Επίσης για μένα υπάρχει Άγιος Βασίλης. Μπορεί να μην έχει κόκκινα ρούχα και άσπρη γενειάδα αλλά σίγουρα έχει τη μορφή του ανθρώπου που με κάνει χαρούμενη όταν δεν το περιμένω. Και ναι, εγώ τη ζωή μου την θέλω σαν παραμύθι.. ή μάλλον καλύτερα, η ζωή μου είναι παραμύθι.. το πιο ωραίο και το πιο αληθοφανές παραμύθι του κόσμου, όπως και η ζωή του καθενός από μας. Πιστεύω στην αγάπη, πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι καλοί και δεν με νοιάζει αν είναι ή όχι αλλά έχω την ανάγκη να πιστέψω ότι είναι κι αυτό θα κάνω.

-         Το μόνο που χρειάζεσαι για να το πετύχεις είναι να απαλλαγείς από την ανάγκη σου να βλέπεις ότι σε επικροτούν οι άλλοι.

-         Πόσο λάθος έκανα τόσα χρόνια.. εξαιτίας των άλλων έχασα τα καλύτερα στη ζωή μου..

-         Όχι εξαιτίας των άλλων. Εξαιτίας του εαυτού σου.. μπορεί να μην καταφέρεις να κάνεις ότι θέλεις στη ζωή σου αλλά σίγουρα μπορείς να μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις.. για να φερόσουν έτσι σημαίνει ότι το ήθελες ή τουλάχιστον δεν ήξερες τι ήθελες.. έπρεπε να φτάσεις ως εδώ για να το καταλάβεις.. εγώ στη θέση σου θα ντρεπόμουνα να ζήσω.. Στη ζωή μας δίνονται διάφορες ευκαιρίες για να καταλάβουμε καλύτερα κάποια πράγματα, να μπορέσουμε να διορθώσουμε κάποια άλλα ή και να συνεχίσουμε έτσι για να τα κρατήσουμε… κι εσύ τι έκανες? Έφυγες από το σπίτι σου κυνηγώντας το όνειρο σου, χάθηκες από την οικογένεια σου και από μια παρέα που ποτέ δεν εκτίμησες, ήρθες στην πόλη που αγαπάς, παράτησες τον άνθρωπό σου και προσπάθησες να τον ξεπεράσεις χωμένη στα βιβλία μυστηρίου γιατί σε πονούσαν τα άρλεκιν, ασχολήθηκες παριστάνοντας τον Ρομπεν με τα προβλήματα των άλλων και άφησες το κρεβάτι σου για εφήμερα βράδια με δήθεν cool και άνετους τύπους, έκοψες το τσιγάρο, σταμάτησες το αλκοόλ και αποφάσισες να δουλέψεις μέσο internet σε τοπική εφημερίδα χωρίς προθεσμίες και άλλα τέτοια πιεστικά. Οι παρέες σου δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο παρά η “guil43” και η “vin58” κοπέλες που μιλούσατε στο διαδίκτυο κάτι άκυρες νύχτες, χωρίς να τις έχεις δει ποτέ και αναλύατε το πέταγμα της πεταλούδας και διάφορα άλλα θέματα αμέπτου ηθικής. Ξέρεις λοιπόν τι δείχνουν όλα αυτά?

-         Τι δείχνουν…?

-         Ότι φοβάσαι. Φοβασαι τις δεσμεύσεις.. φοβάσαι την αληθινή και ουσιαστική επαφή με τους ανθρώπους και κρύβεσαι πίσω από διάφορα γεγονότα. Όλο δικαιολογίες.. είχες την ευκαίρια  να κάνεις αυτό που θέλεις στη ζωή σου ή μάλλον είχες την ευκαιρία να ζήσεις τη ζωή σου! Να γελάσεις από τις δυσκολίες που σου τυχαίνουν και να κλάψεις από την τόση ευτυχία που νιώθεις. Να παρακαλέσεις για να μην χάσεις κάτι και να παρακαλέσεις ταυτόχρονα να γλιτώσεις από κάτι άλλο. Να μοιραστείς, να αισθανθείς, να ρισκάρεις, να κουραστείς, να νευριάσεις να τα παρατήσεις και να ξαναπροσπαθήσεις πάλι. Να αγχωθείς για κάτι και να ηρεμήσεις όταν δεις τους ανθρώπους που σ’ αγαπάνε να σε στηρίζουν και να σε περιμένουν μόνο γι αυτό που είσαι και όχι γι αυτά που κάνεις ή που πρόκειται να κάνεις.  Να αδικηθείς και να δικαιωθείς από τον τρόπο που χειρίστηκες την αδικία. Να υπερασπιστείς. Να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, τις επιλογές σου και τις ιδέες σου όταν οι άλλοι οι δήθεν φυσιολογικοί θα σε κατακρίνουν. Και όταν νιώσεις μόνη σου να κοιτάξεις τον ουρανό και να βρεις στη λάμψη των αστεριών τα πρόσωπα που αγαπάς και είναι πάντα δίπλα σου. Κι εγώ στη θέση σου αν δεν μπορούσα να τα δω και να τα καταλάβω όλα αυτά θα αυτοκτονούσα αν και άνθρωποι σαν κι εσένα είναι ήδη νεκροί. Έχεις χρόνο. Λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία. Μακάρι να τα καταλάβεις. Προσπάθησα να στα εξηγήσω όσο το δυνατόν καλύτερα, εγώ η λογική σου.

-         Καταλαβαίνω πως είναι να πικραίνεσαι.. καταλαβαίνω πως είναι να συνειδητοποιείς ότι κάνεις λάθη. Αλλά το να έρχεσαι σε μια αποθήκη στο κέντρο του Παρισιου για να δώσεις τέλος στη ζωή σου σίγουρα δεν είναι η λύση για να διορθώσεις το χαμένο χρόνο που έχασες και να φέρεις κοντά τα άτομα που αγαπάς και έσυ έδιωξες. Οι καιροί είναι δύσκολοι. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Τα θέλω τους, ο χαρακτήρας τους αλλάζει. Γίνονται σκληροί, κακοί και εγωιστές χωρίς αισθήματα και αρχές. Μη με ρωτάς γιατι. Δεν ξερω. Με τρομάζουν.. εγώ δεν είμαι έτσι.. Χρειάζεται δύναμη και κουράγιο για να κρατήσεις την αγνότητα και την αυθεντικότητά σου. Χρειάζεται δύναζμη για είσαι ένας αληθινός και καλός άνθρωπος και να αντιμετωπίσεις τα λόγια και τις ιδέες των άλλων. Δεν είναι εύκολο. Οι πειρασμοί είναι πολλοί αλλά σου υπόσχομαι ακόμα και τώρα ότι θα παραμείνω δυνατή μέχρι το τέλος, εγώ η ψυχή σου.

-         Βαρεθήκα να ζω σαν νεκρή σ αυτό τον κόσμο. Δεν με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι ή αν εκτεθώ. Εγώ θέλω να βρω και να ζήσω στον κόσμο μου. Έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος από μένα για μένα. Θέλω να βρω τους ανθρώπους που αγαπώ και θα κάνω τα πάντα να τους φέρω κοντά μου γιατί αυτός είναι ο κόσμος μου. << θα χαθείς αν αρνηθείς να δώσεις>> δεν με νοιάζει αν χαθώ αρκέι μόνο να δώσω. Δεν είμαι υπηρέτης κανενός. Κανενάς μοντερνισμός και καμάι μόδα δεν θα μου που τι να κάνω, πως και τι αισθάνομαι. Μόνο η αγάπη που είναι σταθερή όπως και τα αστέρια.

 

-         Κατ!!!! Έτοιμο! Σκηνή 3 πάμε παρακάτω!  

 


May. 19th, 2011

nikola

Κεφάλαιο 10


-         Δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου έλεγε κάτι τέτοιο.. Είχα στο μυαλό μου ότι το πρόβλημά της ήταν κάτι πιο γήινο.. ερωτική απογοήτευση, καβγάς με γονείς, αποτυχία σε μάθημα, ανικανοποίητα όνειρα, κάποια γκαντεμιά ίσως, ανασφάλεια, φόβος για το άγνωστο, μοναξιά και διάφορα άλλα τέτοια μικροπροβληματάκια που λύνονται όταν διαβάσουν κάποιο κοριτσίστικο περιοδικό με διάφορες συμβουλές για αυτοπεποίθηση, συμβουλές ομορφιάς και πώς να περάσουν το χρόνο τους πιο εποικοδομητικά.. Αλλά όχι και θάνατο..

-         Ξέρεις, οι άνθρωποι επηρεάζονται με αυτά που κουβαλάνε στο κεφάλι τους, όχι με αυτά που κουβαλάς εσύ στο δικό σου..

-         Δεν ήξερα τι να της πω.. Δεν ήξερα καθόλου πώς να χειριστώ το θέμα.. Το θεωρούσα και γρουσουζιά.. Άσε μη μου τύχει κι εμένα τίποτα και τρέχουμε.. τέτοια θέματα δεν θέλω καν να τα μελετάω.. Γι αυτό και δεν ξαναέστειλα γράμμα.. Αρκετά ανακατεύτηκα..

-         Νιώθω άσχημα.. Νόμιζα ότι θα έκανα τα πράγματα καλύτερα.. ότι θα μπορούσα να προσφέρω μια παρέα μια συντροφιά και να κάνω έναν άνθρωπο να νιώθει λιγότερο μόνος… Νόμιζα ότι ήταν εύκολο αλλά σε κάτι τέτοιο εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω.. Και τι να πω? Να της πω να μην στενοχωριέται?  Ότι η ζωή συνεχίζεται? Ναι, χαίρω πολύ..

-         Η ιστορία αυτή με άλλαξε.. Η ζωή στο πανεπιστήμιο συνεχιζόταν κανονικά αλλά η αλλαγή αυτή γινόταν μέσα μου.. Είχα μάθει να ζω ξέροντας ή νομίζοντας ότι έχω κάποια σίγουρα πράγματα στη ζωή μου και δεν μπορούσα να σκεφτώ το ενδεχόμενο ότι θα τα έχανα ποτέ.. Ήμουν τόσο στενόμυαλη που σκεφτόμουν ότι μόνο καλά θα μου τύχαιναν και τίποτα κακό και κοιτούσα μόνο τον εαυτό μου και τον εγωισμό μου.. Γι αυτό και έφυγα από το σπίτι χωρίς να ρωτήσω κανένα.. Ήξερα ότι είναι οι γονείς μου και δεν θα μου χάλαγαν ποτέ χατίρι.. Ήξερα ότι είναι οι γονείς μου και ό,τι κι αν τους έκανα με ένα «συγγνώμη» θα με συγχωρούσαν πάλι και θα ήμασταν καλά.. Εάν χάλαγα χρήματα ήξερα ότι θα μου δώσουν ακόμα κι αν μου φωνάξουν γιατί είναι γονείς μου και μ αγαπάνε.. (όταν αγαπάς κάποιον δεν θέλεις να τον στεναχωρείς) Και επειδή ακριβώς είναι γονείς μου ακόμα κι αν έχω τόσο καιρό να τους μιλήσω δεν θα πάψουν να μ αγαπάνε .. το ξέρω γιατί είναι γονείς μου.. Γι αυτό και ξενυχτούσα γι αυτό κι έπινα γι αυτό και δεν ντυνόμουνα ποτέ καλά γιατί είχα σίγουρη την υγεία μου και δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κάποια μέρα μπορεί και να την χάσω.. τα ατυχήματα, οι σοβαρές ασθένειες ήταν όλα τόσο μακριά από μένα.. λες και αναφέρονταν σε άλλο κόσμο και δεν μ αφορούσε καθόλου.. Γι αυτό και δεν μ άφησα να αγαπήσω.. Την είχα απορρίψει από τη ζωή μου την αγάπη γιατί φοβόμουν μήπως μ απορρίψει αυτή πρώτη..  Άφηνα πράγματα για το μέλλον γιατί πίστευα ότι η ζωή είναι αιώνια.. Άφηνα πράγματα για τα οποία είχα χάσει κάθε ενδιαφέρον όταν πίστεψα πως η ζωή δεν άξιζε τον κόπο…

-         Αν είχα δώσει λίγο σημασία δεν θα είχα φτάσει ως εδώ.. Δεν θα ήμουν σ’αυτό το κρύο δωμάτιο με τον εαυτό μου για παρέα..

-         Παρόλα αυτά δεν το είχα βάλει κάτω.. Έβλεπα τον εαυτό μου να αλλάζει… Είχα ξεχάσει τη λέξη «ευχαριστώ» αλλά μετά από αυτό το γράμμα τη χρησιμοποιούσα όλο και περισσότερο.. και δεν ήταν ένα τυπικό και ψεύτικο ευχαριστώ.. δεν θα ήθελα να γίνω σαν αυτούς που κοροιδεύω.. Πραγματικά το εννοούσα.. ήθελα να ευχαριστήσω που έχω την υγεία μου.. που έχω την οικογένεια μου.. που έχω να φάω αλλά να ευχαριστήσω  και για το χρόνο που έχω για να μπορώ να ευχαριστώ όσους πραγματικά θέλω..γιατί είχα καταλάβει πως θα μπορούσα να τα χάσω ανα πάσα στιγμή.. Η ζωή μου δεν ήταν ξαφνικά και τόσο ανιαρή ή άσχημη όπως την είχα εγώ στο μυαλό μου.. Κοίταζα το παρόν.. και το δικό μου παρόν ήταν πολύ καλύτερο από το παρόν κάποιον άλλον..Δεν ξέρω τι είναι αυτό που  καθορίζει το παρόν μας.. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που καθορίζει το παρόν ή οι καταστάσεις στη ζωή μας απλά συμβαίνουν.. δεν ξέρω αν υπάρχει καποιο κριτήριο για να καθορίσει τις δυσκολίες που θα περάσει ο καθένας μας.. Έβλεπα όμως.. Έβλεπα ότι η ζωή μου είναι πολύ καλύτεροι από τη ζωή κάποιον άλλων.. Δεν έβλεπα τηλεόραση, δεν μίλαγα με ανθρώπους και είχα ξεχάσει τι θα πει δυστυχία.. Δεν ήθελα να συζητήσω κιόλας για να προστατέψω τον τέλειο κόσμου μου.. Έγώ τα είχα όλα.. φαγητό ,λεφτά, πανεπιστήμιο, σπίτι να μείνω, οικογένεια, παρέα, ελευθερία.. είχα ξεχάσει ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν γιατί δεν έχουν τίποτα από αυτά.. Παρόλα αυτά αν με ρώταγες αν ήμουν χαρούμενη θα σου έλεγα όχι.. η καρδιά μου ήταν σχεδόν άδεια γιατί δεν είχα αφήσει κανέναν να αγαπήσει.. κανένας άνθρωπος.. καμία κατάσταση δεν με είχε αγγίξει πραγματικά

-         Οι γονείς σου?

-         Τους είχα σίγουρους…  Τους αγαπούσα αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ ότι υπάρχει και η πιθανότητα να τους χάσω.. Δεν τους είχα πει ποτέ ότι τους αγαπάω.. Πάντα εκείνοι τρέχανε οι καημένοι και μου δείχνανε κάθε μέρα την αγάπη τους.. Εγω δεν είχα κάνει τίποτα.. Μακάρι να μπορούσα να επανορθώσω.. να τους δείξω ότι μπορούν να βασίζονται σε μενα.. και να ανταποδώσω για ότι καλό μου κάνανε..  Αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν είναι μόνο οι γονείς τους οποίους αγαπάω τόσο.. Υπάρχει και μια άλλου είδους αγάπη.. Μια αγάπη που σε καίει χωρίς να φαίνεται.. Μια αγάπη που ζει στη καρδιά μου για πάντα όσο κι αν προσπαθώ να τη βγάλω.. Νιώθω πολύ άσχημα που τον άφησα να φύγει.. που τον έδιωξα.. που τον παράτησα την ώρα που θα έπρεπε να του αποδείξω πόσο πολύ τον αγαπώ.. Μου έλεγε ότι μ αγαπάει.. ότι θα είναι  για πάντα δίπλα μου.. ήταν καλός και πολύ γλυκός μαζί μου.  εκείνος  μου έλεγε ότι μ αγαπάει.. Έκανε τα πάντα για μένα και ποτέ δε μου χάλαγε χατίρι.. Έκανε όμως το λάθος να μου δείξει ότι τον έχω σίγουρο..  ήθελε να τον έχω σίγουρο.. Δεν είχε κακία ή πονηριά μέσα του.. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα τον εκμεταλλευόμουνα.. Ήθελε μόνο αγάπη.. Κι εγώ αντί να κάνω τα πάντα για να μπορέσω να ανταποδώσω το καλό που μου κάνει στη ζωή μου κάθε μέρα, άλλαζα..  Γινόμουν ειρωνική και εγωίστρια.. τα ήθελα όλα δικά μου και νόμιζα πως ότι και να γίνει εκείνος θα τρέξει πίσω μου.. θα του ζητήσω συγγνώμη, θα με συγχωρέσει αμέσως και θα μου πει ότι μ αγαπάει.. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ τη δική του την καρδιά.. δεν είχα προστατέψει ποτέ τη δική του την καρδιά από τη στεναχώρια αλλά πάντα την καταπατούσα και την εκμεταλλευόμουν γατί ήξερα ότι μ αγαπάει και είναι καλός.. δεν τον είχα ηρεμήσει και τον άλλαζα.. τον έκανα σκληρό και στεναχωρημένο αλλά τότε δεν μ ένοιαζε.. Μέχρι που έφυγε.. έφυγε από τη ζωή μου με τον ίδιο τρόπο που μπήκε.. Ευγενικά και διακριτικά..  Μου ζήτησε συγγνώμη για άλλη μια φορά και μου είπε ότι μ αγαπάει,, κι εγώ να αντί τρέξω να τον κυνηγήσω, να τον πάρω μια αγκαλιά και του φωνάξω ότι τον αγαπώ τον άφησα να φύγει.. ήμουν εγωίστρια.. δεν μου άρεσαν οι σαπουνόπερες και δεν θα γινόμουν η ηρωίδα του παραμυθιού.. έτσι έλεγα… δεν έκανα τίποτα..  Ποτέ δεν είχα κάνει τίποτα για να διεκδικήσω αυτό που θέλω.. δεν θα έδινα τόση χαρά σε κανέναν  να με δει να τρέχω.. άφησα τον άνθρωπο μου να φύγει.. για έναν εγωισμό.. γιατί δεν ήθελα να αλλάξω.. γιατί φοβόμουνα.. γιατί δεν ήθελα να μου λένε ότι έχω άδικο.. και σαν να μην έφτανε αυτό αντί να προσπαθώ να τον κάνω χαρούμενο και καλύτερο όσο ήμασταν μαζί τον έκανα χειρότερο σαν άνθρωπο και δυστυχισμένο γιατί έβλεπε τον εαυτό του να αλλάζει σε κάτι που δεν θα ήθελε ποτέ να γίνει αλλά ήταν ο μόνος τρόπος να επιβιώσει.. πόσο λάθος έκανα..

-         Το να παραδέχεσαι ότι έκανες λάθος για κάτι που πριν ήσουν σίγουρη ότι ήταν  σωστό είναι δείγμα ωριμότητας..

-         Πώς μπορώ να επανορθώσω? Τι θα μπορούσα να κάνω.. Βρήκα την αγάπη και την πρόδωσα.. την άφησα να φύγει.. Εγώ τον έδιωξα με τον τρόπο μου.. Δεν είχα κάνει ποτέ καμία υποχώρηση.. Δεν είχα διεκδικήσει πότε αυτό που ήθελα και νόμιζα ότι χωρίς καμία προσπάθεια θα έχω πάντα ότι θέλω στη ζωή μου.. και τώρα το έχασα..

-         Αν μπορείς να κάνεις κάτι τώρα μην το αφήνεις για το αύριο γιατί αύριο δεν ξέρεις τι μπορεί να σου τύχει.. Διεκδίκησε και αγωνίσου στη ζωή σου σαν να είναι η τελευταία σου μέρα.. πάρε αυτό που θέλεις μόνη σου και μην περιμένεις απλά να έρθει ή απλά να περάσει γιατί περισσότερες πιθανότητες έχει να στον πάρει κάποιος που τον διεκδικεί περισσότερο από σένα.. Κάποια πράγματα είναι θέμα τύχης.. Αλλά όταν δεις ότι σου έτυχε κάτι καλό κάνε τα πάντα για να το κρατήσεις.. κάνε τα πάντα για του δείξεις ότι ο σωστός δρόμος είναι αυτός που του δείχνεις εσύ και η ευτυχία είναι αυτή που του προσφέρεις εσύ.. ότι αγάπη είσαι εσύ και κανένας άλλος , γιατί είμαστε άνθρωποι.. Μιλάς με ανθρώπους και οι άνθρωποι κάποιες φορές μπορεί να μην δουν καλά..

-         Πόσο δίκιο είχαν οι γονείς μου.. Ότι αφήνεις σ αφήνει.. Βέβαια εκείνοι το έλεγαν για το σχολείο και τα μαθήματα.. Αλλά δεν πρόλαβαν να μου πουν ότι αυτό ισχύει γενικά στη ζωή μας..  Τον άφησα.. και μ άφησε.. πόσο θα μπορούσε να μείνει μ έναν άνθρωπο που τον αφήνει.. έτσι είναι η ζωή..

 

 

 

 

 


Mar. 31st, 2011

nikola

Κεφαλαιο 9


Εγώ μάλλον βρήκα εναν τετοιο άνθρωπο.. την λέγανε Έλλη και μεναμε μαζί στην εστία.. Όχι ακριβώς μαζί στο διπλανό δωμάτιο.

Ήτανε κανονική σαν ανασθημα καστανη με μελι μάτια.. Ομορφη κοπελα, πολλες φορες ειχα ακουσει να λενε διαφορα αγορια στη σχολη πως θα ηθελαν να ειναι μαζι της αλλα εκεινη δεν εδωσε ποτε σε κανεναν καμια σημασια.. Αρχισαμε να μιλαμε στο 2 εξαμηνο της σχολης. Αν και ειμασταν διπλα και απ οτι φαινοταν ειχαμε και το ιδιο προγραμμα εκεινη παντα θα με χαιρεταγε με ενα τυπικο «γεια σου» και ενα μικρο χαμογελο αλλα τιποτα παραπανο.. δεν με ειχε ρωτησει ως τοτε τιποτα ουτε που μενω ουτε τι κανω ουτε πως με λενε..

_ φαινεται οτι αυτη η κοπελα ήταν χειροτερη απο σενα..

_ Εξυπναδες... αλλα ναι, εγω τουλαχιστον ήμουν χαρουμενη..Κάποιες φορες άκουγα την Έλλη να κλαίει.. δεν μπορουσα να καταλαβω γιατι.. δεν ήξερα κιολας αλλα σίγουρα οτι και να ήτανε δεν αξιζε να κλαει τόσο πολυ.. κοιμοτανε γενικα αργα και ξυπναγε νωρις.. Εγώ εκείνη την περίοδο είχα παρατήσει λιγο τη σχολή μου.. Πηγαινα κανονικά αλλα δεν ειχα τον ενθουσιασμο με τον οποιο ειχα ξεκινήσει.. Είχα αποφασισει οτι τον ελευθερο μου χρονο προτιμω να τον περναω με λογοτεχνικα βιβλια και να μαθαινω ξενες γλωσσες καλυπτωντας το κενο της ελλειπης παιδειας στα σχολεια παρα να ασχολουμαι με βιολογιες.. Εχοντας λοιπον απειρο χρονο στη διαθεση μου αποφασισα να ασχοληθω παραπανο με την παραξενη καινουργια μου γειτονισσα..

 

-         Δεν ηξερα αν αυτο ηταν επειδη καταλαβαινα οτι μαλλον θα περναει δυσκολες ώρες ή κατι διαφορετικο παντως την συμπαθουσα πολυ αυτη την κοπελα.. Ηθελα να της μιλαω και να μπορεσω να ειμαι διπλα της στη δυσκολη στιγμη.. Δεν ηταν για μενα μια ξενη γειτονισσα.. Νοιαζομουν για εκεινη λες και την ηξερα απο καπου..

-         Περιεργα πραγματα ειναι αυτα...

-         Ναι, ο μονος τροπος λοιπον για να μαθαινα τι ειχε συμβει και η Ελλη ηταν ετσι καθε βραδυ ηταν να την παρακολουθησω..

-         Οχι δεν ειναι αυτος ο μονος τροπος.. απλα εσυ κυνηγουσες την περιπετεια και καλα και ηθελες να εχεις με κατι να ασχολεισαι.. θα μπορουσες πολυ απλα να την ρωτησεις..

-         Οχι δεν θα τη ρωτησω γιατι εστι θα φαινομουν σαν κουτσομπολα που καθε βραδυ εστηνε αυτι και ακουγε..

Για να μην δειξω ενα τετοιο προφιλ την παρακολουθησα.. το πρωι οταν εκεινη ηταν στη σχολη εγω μπηκα στο δωματιο της και εψαξα τα πραγματα της.. Ημουν ετοιμη να δω πολυ ασχημα στοιχεια γιατι ολη αυτη η μυστικοπαθεια της με ειχε κανει να πιστεψω οτι κατι πολυ σοβαρο ειχε συμβει..

Το δωματιο δεν ηταν μεγαλο, ενα κρεβατι και ενα γραφειο ολα ομως πολυ συγυρισμενα.. Δεν χρειαστηκε να ψαξω και πολυ.. ολα φαινονταν ησυχα και πολυ normal κανενα στοιχειο που να δικαιολογουσε τα κλαμματα και τη στεναχωρια της τουλαχιστον με βαση το τι υπηρχε στο γραφειο της.. οταν ανοιξα ομως το συρταρι τοτε καταλαβα.. Στην αρχη τρομαξα.. ή μαλλον παραξενευτηκα.. Ηταν ενα ντοσιε γεματο με χαρτια και φακελους.. δεν ειχα πολυ χρονο στη διαθεση μου και απ οτι μπορουσα να καταλαβω ο λογος που ηταν τοσο στεναχωρημενη βρισκοταν μεσα σ αυτο το ντοσιε.. θα ηθελα να το παρω αλλα θα το καταλαβαινε.. Εψαξα και το κρεβατι της.. κι εκει μαλλον αρχισα να πλησιαζω πιο κοντα σ αυτο που ηθελα να μαθω.. Βρηκα μια φωτογραφια κατω απο το μαξιλαρι της.. τη φωτογραφια ενος αγοριου και προσπαθησα να φυγω οσο πιο γρηγορα απο το δωματιο της..

 

Η ιδεα του αγνωστου μου αρεσε πολυ.. δεν ηθελα να μπλεξω με κολλητες και ροζ συννεφα αλλα ειχα αναγκη να μιλησω σε καποιον.. ειχα αναγκη να βοηθησω και να βοηθηθω απο καποιον.. δεν μπορουσα να μαθω τι εχει.. και ισως καποιες φορες να μην εχει καμια σημασια.. ηθελα απλως να την βοηθησω.. ηθελα με καποιο τροπο να νιωσει οτι καποιος την καταλαβαινει και δεν ειναι μονη της...

-  Δεν ηξερα τι ακριβως θα χρειαζοταν αυτη την περιοδο στη ζωη της..Ηξερα ομως τι χρεαζομουν εγω και η κοινη λογικη γι αυτο και αποφασισα να γινω η μυστικη της φιλη..

- καθε Δευτερα της αφηνα γραμματα στο γραμματοκιβωτιο με αγνωστο αποστολεα με λογια ενθαρρυντικα..  δεν της ειχα πει πραγματα για μενα.. δεν ηξερε ουτε πως με λενε ουτε πως ειμαι αμφανισιακα.. τπτ! Τιποτα απολύτως! Της ελεγα ομως πως πηγε η μερα μου, τι εκανα τι αστεια εγιναν τι σκεπτομουνα τι θα ηθελα να κανω και τη ρωταγα κι εκεινη πως ειναι. Στο τελος εκλεινα το γραμμα μου με ευχες για μια καλη εβδομαδα και ξεκαθαριζα οτι απευθυνοταν σε εκεινη. Τις πρωτες 3 εβδομαδες δεν απανταγε.. της ειχα ξεκαθαρισει πως αν ηθελε να μου στειλει κατι ή να μου πει κατι θα μπορουσε να το αφησει στο δικο της γραμματοκιβωτιο. Αλλα τιποτα για 3 εβδομαδες..

-Μα καλα δεν φοβηθηκες μη σε περασει για καμια τρελη?

- δεν ειχα να φοβηθω ουτε να χασω τιποτα.. δεν με ηξερε καν.. ηταν ενας ανθρωπος που τον ακουγα να κλαιει καθε βραδυ με λιγμους.. κι εγω ημουν διπλα και δεν εκανα τιποτα.. με καποιο τροπο επρεπε να τη βοηθησω..

Μετα απο μια βδομαδα ελαβα το πρωτο της γραμμα..

 

<<Αγαπητε Αγνωστε,

Εδω και 3 εβδομαδες καθε Δευτερα λαμβανω ενα γραμμα απο σενα.. Στην αρχη νομιζα οτι γινοταν καποιο λαθος, απλη συνονυμια.. Παρολα αυτα καθε φορα μου ξεκαθαριζες οτι το γραμμα αυτο ειναι για μενα, οτι δεν κανεις πλακα και με ρωταγες τι κανω και πως ειμαι.. Δεν μπορω να καταλαβω γιατι το εκανες αυτο.. Γνωριζομαστε? Ποιος εισαι? Δεν ηθελα να σου στειλω ποτε μεχρι να σταματησεις να μου στελνεις ομως αν δεν το εκανα θα σιχαινομουν τον εαυτο μου απο τον τροπο που φερθηκα σε ενα αγνωστο που δεν μου εχει κανει κανενα κακο. Εναν αγνωστο ανθρωπο που νοιαζεται για μενα χωρις ανταλλαγματα και το μονο που ζηταει ειναι να του πω αν ειμαι καλα.. Λυπαμαι αλλα δεν ειμαι καλα... Φοβαμαι... Εχω αφησει τον εαυτο μου στα χερια καποιου αλλου, η καρδια μου ανοικει σ αυτον και φοβαμαι μη μου την κομματιασει..Αν δεν εχειςκαταλαβει μεχρι τωρα μιλαω για τη σχεση μου.. Ναι εχω μια σχεση και φοβαμαι.... ειμαι ερωτευμενη μαζι του, νομιζω οτι τον αγαπαω.. τα βραδια κοιμαμαι με μια φωτογραφια του διπλα για να νομιζω οτι ειμαστε μαζι και μεσα στο συρταρι μου εχω ενα φακελο που εχω κρατησει ολα τα ωραια λογια που μου εχει πει.. Δεν μπορω να ειμαι μακρια του και αυτο με τρελαινει.. Η αποσταση που μας χωριζει ειναι σχεδον μια ωρα αλλα εμενα μου φαινεται ενας αιωνας.. με αγγιζε και νιωθω ακομα το αγγιγμα του στο σωμα μου.. ειναι τα παντα για μενα.. Θελω να κανω τα παντα για τον ευχαριστω καθε μερα.. με προσεχει με προστατευει, ειναι αληθινος και ειλικρινης.. Σοβαρος αλλα και με χιουμορ.. ξερει τι θελει και ο λογος του ειναι νομος! Τον θαυμαζω.. Εγω του μιλαω, συνεχεια του μιλαω και του λεω πως ειμαι και ποσο μου λειπει  εκεινος παλι οχι και τοσο.. καθε βραδυ ομως μου λεει οτι μ αγαπαει οτι ειναι διπλα μου και με προστατευει και ερχεται οταν κοιμαμαι με φιλαει και με σκεπαζει...Δεν τον βλεπω, θα εκανα τα παντα για να τον δω αλλα ειμαι πολυ ανθρωπος για να μπορεσω να τον δω αλλα τον καταλαβαινω.. η καρδουλα μου τον καταλαβαινει. Μακαρι να του λεει και ποσο τον αγαπαω, να του βρει τα καταλληλα λογια για να εκφρασει αυτο που νιωθω γι αυτον.. οτι δηλαδη δεν μπορεσα να κανω εγω σ αυτη τη ζωη.. Το αγορι μου μπορει να εφυγε και να πηγε εκει ψηλα αλλα δεν μ αφησε με φροντιζει με προστατευει και μ αγαπαει σαν να ειναι εδω, διπλα μου....>>

 

 

 


Feb. 23rd, 2011

nikola

Κεφαλαιο 8


-         Δεν ήξερα αν ειμαι απο τους ανθρωπους που του σ αρεσει να κρατουν σημειωσεις, ημερολογια..κτλ Ξεκινουσα και μετα τα

παραταγα.

 

-Τις σημαντικες στιγμες της ζωης σου τις θυμασε χωρις τη βοηθεια καποιου τετραδιου με ωραια χρωματα και σχεδια ή φακελου στον υπολογιστη. Ειναι μεσα σου και πολλες φορες τις νιωθεις λες και τις ξαναζεις απο την αρχη..

 

- Πολυ εγωιστικο μου φαινεται αυτο.. Ναι καποιες στιγμες δεν της ξεχνας που ειναι σημαντικες για σενα αλλα στη ζωη σου δεν εισαι μονος σου.. περιτριγυριζεσαι απο ανθρωπους που εχουν κι αυτοι τις δικες τους σημαντικες στιγμες, που τις μοιραζονται μαζι σου κι εχουν αναγκη να τις θυμασαι γιατι σου αποκαλυπτουν ενα μερος του εαυτου τους.. αν δεν θελεις να κρατησεις δικες σου στιγμες μην το κανεις αλλα βρες τροπο να κρατας καποιες στιγμες των αλλων..

 

-Δεν μου αρεσε να γραφω.. δεν μου αρεσε γιατι ηξερα οτι αν βρει καποιος τις σημειωσεις θα μπορουσε να ξερει τις δικες μου στιγμες .. Γι αυτο και ζωγραφιζα.. ετσι κανενας δεν καταλαβαινε.. στην παρεα φαινοταν σαν να βαριεμαι και να κανω μουτζουρες στο χαρτι, κανενας δεν ηξερε τι σημαινε αλλα ουτε ειχε μπει και στον κοπο να ρωτησει και ισως καλυτερα για μενα..

 

-Οταν εφυγα απο το σπιτι μου δεεν ειχα κλεισει καν τα 18 μου χρονια.. Σημαντικος λογος δεν υπηρχε.. εννοω δεν μαλωσα με τους γονεις μου ή κατι τετοιο. Απλα ηθελα να κανω κατι διαφορετικο..

 

-Ειχες πλασει ενα χαρακτηρα στο μυαλο σου για τον εαυτο σου που δεν υπηρχε!

 

-Ναι.. νομιζα οτι ημουν σκληρη και μοναχικη οτι δεν ειχα αναγκη τους αλλους και δεν δενομουν ποτε συναισθηματικα. Νομιζα οτι πανω απ’ολα ειναι η δουλεια και τα πτυχια και οτι αυτος ηταν ο πραγματικος σκοπος της ζωης μου. Ποτε δεν εδειχνα τα συναισθηματα μου και για ολα νομιζα πως ημουν ή εστω μπορουσα να ειμαι αδιαφορη. Ποτε δεν σκεφτηκα τους αλλους.. δεν μπορουσα να φανταστω πως μ αυτο μου τον υποτιθεμενο χαρακτηρα στεναχωρουσα τοσο πολυ τους ανθρωπους που πραγματικα μ αγαπανε.. ημουν πολυ σκληρη...

 

-Γι αυτο και δεν κρατησα επαφη με τους φιλους μου.. ήταν φιλιες του σχολειου.. τοτε ειχα μεγαλωσει επρεπε να αλλαξω.. και να πω και την αληθεια δεν ηταν και τοσο αληθινες.. καθαρα απο θεμα επιβιωσης και για μια παρεα στις ωραιες και μονο στιγμες..αν και ηθελα να πιστεψω παρα πολυ σ αυτη τη φιλια..

 

-Γι αυτο πηγα και στο Παρισι.. λιγα χρηματα για τα εισιτηρια, μια καλη υποτροφια και σπιτι στις εστιες ηταν αρκετα για να με κανουν να παρω τη μεγαλη αποφαση και να φυγω.. Μου αρεσε και η ιδεα.. ‘μια ελληνιδα στο παρισι’ Αν και με υποτροφια,μιας και ειχα καταφερει να απαντησω σωστα σε κατι ερωτησεις γενικων γνωσεων(ευχαριστω τα εξωσχολικα βιβλια) και εχοντας καποια γνωση για τη γαλλικη γλωσσα ο χωρος μου στην εστια ηταν ενα μικρο σκοτεινο δωματιο. Ενα κρεβατι κι ενα γραφειο ηταν αρκετα ενω οι τουαλετες ηταν κοινες για ολες τις κοπελες.

 

-Τελικα η ελλιπης παιδεια δεν ηταν ενα κρατικο προβλημα αλλα παγκοσμιο.

 

-Παρολα αυτα δεν με ενδιεφερε.. ζουσα στην πολη του φωτος και αυτο μου ηταν ειδη αρκετο για να περναω την καθε μου μερα ολο και πιο ωραια.. Ξυπναγα νωρις για να προλαβω τα ζεστα κρουασαν και το πρωινο μου καφε διαβαζοντας συνηθως μια τοπικη εφημεριδα που μας την εδιναν στην εστια και το μεσημερι με εβρισκε στο σκοτεινο αυτο δωματιο να καταστρωνω τα σχεδια μου για βα βρω δουλεια και να κανω τα ονειρα μου για τη καινουργια μου ζωη. Κινητο δεν ειχα αλλα ουτε εμπαινα να μπω στο κοπο για να επικοινωνησω με τους γονεις μου και τους φιλους.. οπως επισης δεν εβλεπα ποτε τηλεοραση.. δεν ηθελα να ξερω τι γινεται στον κοσμο και δεν αφηνα τιποτα να μου χαλασει την τελεια για μενα ζωη μου.. Οι μερες περναγαν με αυτο το ρυθμο. Το πρωι μια βολτα και το βραδυ διαβασμα. Δεν μιλαγα σε κανεναν και νομιζα οτι ημουν χαρουμενη.

 

-Πολλες φορες ειχα πιασει τον εαυτο μου να στεναχωριεται.. Μου ελειπαν, πραγματικα μου ελειπαν η οικογενεια μου και οι φιλοι μου.. δεν ηθελα ομως να το πιστεψω.. ή μαλλον δεν ηθελα να το παραδεχτω.. Γι αυτο χαρηκα παρα πολυ οταν ελαβα ενα γραμμα απο τους γονεις μου που μου εστελναν τις ευχες τους..

 

-Οι φιλοι μου χαθηκαν.. Με ¸τους παρατησα, με ξεφορτωθηκαν.. δεν ξερω τι απο τα παραπανω ισχυει αλλα δεν εχει και καμνια σημασια.. Ειμαι ανθρωπος που κοιταω το αποτελεσμα, ηξεραν που ειμαι, ηξερα που ειναι δεν μου εστειλαν δεν τους εστειλα.. κι ετσι τελειωσε ολη αυτη η φιλια.. Αφιαφορα.. ετσι ακριβως δηλαδη οπως αρχισε.. αδιαφορα!

 

-Οι αληθινες σχεσεις δεν χανονται τοσο απλα! Οσο μακρια κι αν πας παντοτε θα τις εχεις κοντα σου γιατι θα ειναι συνεχεια στο μυαλο σου. Ξεκινας με ενθουσιασμο, οχι αδιαφορα, θυμασαι αυτη τη μερα και μετρας τα χρονια που διαρκουν οι σχεσεις αυτες και ελπιζεις να μην τελειωσουν ποτε! Ανυπομονεις κιολας να περασουν τα χρονια για να λες ‘ειμαι τοσα χρονια με..’ ‘ειμαστε τοσα χρονια φιλοι’ στοιχεια που σε χαροποιουν αφου δειχνουν μια σιγουρια για τους ανθρωπους που εχεις γυρω σου.

 

-Ναι, παρολα αυτα εγω δεν στεναχωρεθηκα καθολου που δεν ξαναμιλησα με την παλια παρεα.

 

-Τι αναισθησια..

-Πες το οπως θες, αλλα ειναι αληθεια.. ηξερα οτι δεν ανηκω εκει.. απλα ειχαμε το ιδιο χιουμορ..

 

-Με ποσους ανθρωπους θα τυχει να εχεις το ιδιο χιουμορ.. Αν καθισεις να σκεφτεις καποια κοινα που εχεις με καποιους θα δεις οτι ο αριθμος εκεινων των αριθμων ειναι αρκετα μεγαλος.. Εξαλλου ολοι ανθρωποι ειμαστε, με καποιους θα ταιριαζουμε σε ενα πραγμα με καποιους σε καποιο αλλο.. ειμαστε το ιδιο ειδος.. ποσο διαφορετικα μπορουμε να σκεφτουμαστε και να αντιμετωπισουμε μια κατασταση? Ποσες διαφορετικες εμπειριες θα μπορεσουμε να εχουμε που δεν θα τις εχει κανενας αλλος πανω στη Γη? Οι ανθρωποι δεν ειναι δυσκολο να συμφωνησουν οσο περιεργο κι αν φαινεται.. Ειναι δυσκολο να επικοινωνησουν..

Στη ζωη θα βρεις ανθρωπους που στα λογια ταικραιζεις παρα πολυυ αλλα πολυ δυσκολα θα βρεις ανθρωπους που μπορει να μη ν ταιριαζεις στα λογια αλλα να ταιριαζεις στην καρδια.. Τα λογια ειναι ευκολο να τα πεις.. μπορει να λες ψεματα και να μην τα εννοεις..(εξαλλου δεν εχεις κανενα κοστος και καμια τιμωρια) ή ακομα κι να τα πιστευεις αληθινα και να τα υποστηριζεις απλα εχει διαφορα αυτο που σε εκανε να τα πεις και να τα σκεφτεις..

Ειναι πολυ δυσκολα να βρεις ανθρωπους που να σε καταλαβαινουν πραγματικα και να σε νιωθουν ακομα κι αν αυτοι εχουν το θαρρος να πουν λογια διαφορετικα απο τα δικα σου..

 

 

 


Dec. 26th, 2010

nikola

Κεφαλαιο 7


- Ενα απο τα γραμματα που ειχα γραψει μικρη.. Ποτε δεν μπου αρεσε η αδικια, ακομα κι αν ηταν στη μοδα.. Παρολα αυτα δεν το εστειλα ποτε!
- Ηθελα να το στειλω, να προσπαθησω να δωσω να καταλαβουν τετοιου ειδους ανθρωποι τι εικονα δινουν και ποσο κακο κανουν μ αυτες τους τις πραξεις. Εχουν εξουσια και το εκμεταλευονται..

- Απο τις αρχες της δημιουργιας του ανθρωπου , υπηρχαν καποιοι με περισσοτερη εξουσια απο καποιους αλλους. Αυτο συνεβαινε ειτε γιατι την κερδιζαν με την αξια τους ειτε γιατι μπορει να την ειχαν κληρονομισει και για πολλους ακομα λογους. Καποιοι ανθρωποι καταφερνουν να κρατησουν αυττην την εξουσια, να τη διατηρησουν στα ιδια επιπεδα χωρις καμια απωλεια ακινητου ή ρευστου ή ακομα και να την αυξησουν. Ενω παλι υπαρχουν και καποιοι που τη χανουν.. Ειναι πολυ δυσκολο να κρατησεις κατι ως εχει ποσο μαλλον και να το πολλαπλασιασεις.. Πρεπει να εισαι ανθρωπος ικανος οσον αφορα αυτο τον τομεα και αυτο ειναι κατι που δεν το εχουν ολοι..Μπορει να χρειαζεται να δουλευεις συνεχεια, σκληρα και ασταματητα κατι που ισως μερικοι να μην μπορουν να το κανουν..Απο την αλλη πλευρα παλι σιγουρα οι ικανοι αυτοι ανθρωποι που αυξανουν ολοενα και περισσοτερο τισ τραπεζικες τους καταθεσεις να μοιαζουν και ειναι μαλλον καλυτερα ανικανοι στα ματια των υπολοιπων σε αλλα πραγματα.. Οι ανθρωποι ειναι διαφορετικοι.Αλλοι ειδικευονται και ζουν για την υλικη εξουσια ενω αλλοι βρισκουν αλλου το ενδιαφερον τους εξυψωνοντας τον εαυτος τους σε αλλους τομεις οπως ειναι ο χορος, η μουσικη, το τραγουδι η μαγειρικη κτλ. Γι αυτο αλλωστε υπαρχουν και τοσες πολλες επιλογες. Η κοινωνικη διαταξη των ανθρωπων ειναι φυσιολογικη, δικαιη και απαραιτητη. Ειναι λαθος να προσπαθησεις να κανεις τους ανθρωπους ιδιους σε ολα.

- Ναι το καταλαβαινω αυτο. Απλα δεν μπορω να καταλαβω γιατι οταν καποιος εχει εξουσια τισ περισσοτερες φορες τη διαχειριζεται εναντιον των αλλων ανθρωπων. Δε δινει παρα μονο ζηταει ή μαλλον ουτε αυτο κανει, παρα μονο περιμενει να παρει. Απαιτει και θεωρει δεδομενο το σεβασμο ολων, χωρις ομως να κανει τιποτα για να τον κερδισει αλλα ουτε και για να ανταποδοσει..
- Ηταν λαθος μου που δεν εστειλα ποτε αυτο το γραμμα. Που εστω κι μ αυτο τον τροπο δεν εδειξα τη διαφωνια μου γι αυτου του ειδουσ τη συμπεριφορα.
- Οταν δεν διαμαρτυρεσαι για κατι πο δεν σου αρεσει γινεσαι συνενοχος μ αυτο.
_ Δεν μπορω να αλλαξω τον κοσμο..
- Μακαρι ο κοσμος να αλλαζε μ ενα μονο γραμμα. Παρολο που ο κοσμος απαρτιζεται απο ατομα του ιδιου ειδους -ανθρωποι- η αληθινη επικοινωνια ειναι ενα σπανιο φαινομενο στις μερες μας. Μη συμβιβαζεσαι και μη μαζοποιησαι.. Οταν κατι δεν σπυ αρεσει το λιγοτερο που εχεις να κανεις ειναι να το εκφρασεις.. Δεν αλλαζεις τον κοσμο, προστατευεις τον εαυτο σου, τις αρχες και τις αξιες σου.. Εξυψωνεις τα δικαιωματα σου..
- Οταν ήμουν μικρη ηθελα να συμμετεχω σε πορειες και σε  διαφορες φοιτητικες και μαθητικες εξεγερσεις της εποχης. Τα εβλεπα στην τηλεοραση, διαβαζα βιβλια για την ελευθερια και τα ανθρωπινα δικαιωματα και προετοιμαζομουν παντα για τη στιγμη που θα πηγαινα κι εγω εκει και θα αγωνιζομουν εναντια σ αυτο το αδικο και φαλοκρατικο συστημα. Στα 17 μου χρονια ηρθε εκεινη η στιγμη, πηγα στην πορεια αλλα εφυγα..Ντραπομουν να φωναξω, ντρεπομουν να συμμετεχω κι εγω, ντρεπομουν να ειμαι κι εγω μεσα στο πληθος.. Νομιζα οτι μπορουσα, νομιζα οτι αυτο ηθελα, αλλα εκανα λαθος για τον εαυτο μου..
_ Ο δικος μου τροπος εκφρασεις δεν ηταν η φωνη. Μου αρεσε να ζωγραφιζω. Παντα μαζι μου ειχα ενα μπλοκακι και ζωγραφιζα εκει τις στιγμες που ηθελα να θυμαμαι.. Δε ζωγραφιζα προσωπα, ποτε μου δεν μπορεσα παρα μονο τις σκιες τους..
_ Ποτε μου δεν μπορεσα να ζωγραφισω το προσωπο κανενος.. Προσπαθησα! Στην αρχη το ηθελα κιολας πολυ..Ο,τι ομως και να εκανα ακομα και αν το ειχα πετυχει καποιες φορες το αποτελεσμα μου φαινοταν ξενο.. Ναι εμοιαζε ο ανθρωπος.. αλλα δεν ηταν αυτος γιατι δεν μπορουσα να ζωγραφισω ποτε αυτο που εβγαζαν τα ματια του.. Τι σημασια εχει εαν πετυχαινα την εκφραση του προσωπου του απο τη στιγμη που δεν μπορουσα να πετυχω την εκφραση της ψυχης του.. γιατι ο ανθρωπος δεν ειναι μονο σωμα, ειναι και ψυχη.. 
_ Επικινδυνο αν εβλεπε κανεις αυτο το μπλοκακι.  Καποιοι θα με περναγαν για τρελο αν εβλεπαν μονο ζωγραφιες με σκιες.. Ετσι ομως γνωριζα τους ανθρωπους..
_ Ζωγραφιζα παντα αυτο που εβλεπα.. Δεν στολιζα. Δεν προσπαθουσα να ξεπερασω τη φυση..Παρατηρουσα τισ κινησεις των ανθρωπων, τις εκφρασεις τους και απο αυτα μπορουσα να τους καταλαβω.. Ακομα κι απο τον τροπο που περπατουσαν μπορουσα να καταλαβω την παρεα μου.. Μεσα α αυτο το μπλοκακι υπηρχαν στιγμες απλες, ευχαριστες, αλλα και ακρως στεναχωρες. Στιγμες οπως ηταν οι σχολικες εκδρομες που γινονταν καθε χρονο: τα μερη ου επισκεπτομασταν, το δωματιο του ξενοδοχειου στην 1 λυκειου πριν την επισκεψη των κολλητων μου και μετα την επισκεψη οταν ολα τα μαξιλαρια και σεντονια βρισκονταν στο πατωμα, το τραπεζι που καθομασταν για 8 συνεχομενες ωρες γεματο στις καλοκαιρινες μασ διακοπες, μια μερα στη θαλασσα, οι 14 ωρες υπνου  τησ κολλητης μου, μια πυραμιδα απο τραπουλοχαρτα,η μαμα μου στην κουζινα, ο μπαμπας μου στον καναπε, ο αδερφος μου κουκουλομενος στα σεντονια, ενα τασακι γεματο τσιγαρα και απειροι τονοι καπνου στο τραπεζακι της καφεταιρειας( ο Χρυστοφορος και η Ισμηνη ηταν φανατικοι καπνιστες και αιωνιοι λατριεσ το καπνου)  μας που επλεαν στο αλκοολ που ειχε πεσει απο τα σφυνακια που ειχαμε παραγγειλει για να γιορτασουμε το τελος της 2 λυκειου, ενασ ορκος αιωνιας φιλιας και  στις τελευταιες σελιδες του οι σκιες των  5. Χρυστοφορος, Αλκης, Σοφια, Ισμηνη και Αρτεμις


Oct. 21st, 2010

nikola

Kεφαλαιο 6

Γραμμα ομολογιας απο εvav δολοφοvo
 

αξιοτιμε κυριε,
πρι α' ο,τιδηποτε αλλο, οφειλω vα σασ πω οτι εσεισ δεv με γωριζετε. τουλαχιστο, με τη κοιvη σημασια τοθ ρηματος γωριζω. Δηλαδη, οπως εγω γvωριζω εσασ.

εvvοω οτι εγω εχω καταγεγραμμεvα στη ατζεvτα μου το οvομα και τη διευθυvση σασ. gvwrizw thv hlikia sas, ta gousta sas, to meros pou phgaivetai diakopes th marka tou autokivhto pou odhgeite. gvwrizw to ovoma ths suzugou sas twv paidiwv sas mexri kai toy sas ratsas koker (povgko, swsta?) diakoptw skeptomevh oti isws ola auta ta stoixeia sas avhsyxou ligo.

opws oloi osoi pervou apo 8eseis e3ousias, exete ki eseis tis paravoikes pleures sas. sas favtazomai va avarwtieste: << Pws 3erei ayta ta pragmata gia meva? auto apo pou to ema8e?>>

Gia va mh syvexisete va avarwtieste me autes tis ervthseis, speydw va sas apavthsw οτι δε υπαρχει καεα στοιχειο που α μη μπορει α αποκτηθει με λιγα χρηματα και πολυ χροο.. και η αληθεια ειαι οτι δε μου λειπου ουτε το εα ουτε το αλλο. (μερικες φορες μου φαιεται οτι αυτο που καει το Θεο πατοδυαμο δε ειαι η εξουσια, αλλα η ατελειωτη υπομοη που του διει η αθαασια. Εμεισ οι αθρωποι, ατιθετα, ειμαστε ατιμετωποι με αυτο το 6αθμο bιασυvης στο οποιο μας καταδικαζει η αναποφευκτη συνειδητοποιηση του τελουσ μας)

ειναι αληθεια οτι για να προχωρησει μια σο6αρη ερευνα χρειαζεται να προσθεσουμε στη υπομονη λιγη ευφυια και προφανως ενα ποσοστο εδιαφεροντος για το αντικειμενο ερευνασ, αναλογο με το 6αθμο δυσκολιας( γιατι συν τοισ αλλοις, χωρις εδιαφερον ειναι αδυνατο να οξυνθει η ευφυια..)


ισωσ το σωστο θα ηταν να αρχισω εξηγωντας σασ ποτε ξεκινησε το εδιαφερον μου για εσασ.
ειναι πολυ πιθανο να μη το θυμαστε , μιασ κι εχουν περασει πια πολλα χρονια. αλλα το γεγοοσ ειναι οτι μια μερα τη Πεμπτη 23 ιουλιου του 2000 μετα τισ δυο το απογευμα (στισ δυο και τεταρτο για τη ακρι6εια), περνουσατε με τη γκρι 6MW σασ απο τη οδο ηροδοτου στη περιοχη αμαρουσιου. ειχε βρεξει ολο το απογευμα και οι δρομοι ηταν πλημμυρισμενοι-οπωσ παντα. Φτανοντασ στη γωνεια στριψατε αριστερα με μεγαλη ταχυτητα και κατευθυθηκατε γρηγορα προς την αριστοτελους αφηνωτασ τη ουρα του αυτοκινητου να φυγει λιγο, οπως σασ αρεσει εσασ να παιρνετε τις στροφεσ. εκει ακρι6ως λιγα μετρα απο τη ηροδοτου υπαρχει μια λακκου6α. εσεισ το γνωριζατε, ξερατε γι αυτη τη λακκου6α γιατι καβατε δεξια για βα τη αποφυγετε(θυμαστε?).. καβοβτασ αυτο, φυσικα, πεταξατε βερα στο γερακο που προσπαθουσε βα διασχισει το δρομο επωφελουμεος του φαβαριου που εκο6ε τη κινηση απο τη αριστοφανους. το ρεξατε απο πανω ως κατω απο τα γονατα μεχρι το καπελο.

και το ειδατε. το ξερω οτι το ειδατε.

και μυστηριωδως, αντιθετα απ΄το αναμενομενο, δοκτωρ δε σταματησατε! και οχι μονο δε σταματησατε, αλλα επισης (κι αυτο ειναι πιο σημαντικο) κανατε μια χειρονομια... μια χειρονομια που πρεπει να διηρκεσε τρια ή τεσσερα δευτερολεπτα, οχι παραπανω.. μια περιφρονητικη χειρονομια, ενα μορφασμο αηδιασ, λιγα χιλιοστα που στρα6ωσαν τα χειλη σασ... μετα απο αυτο ανασηκωσατε ελαφρα (ελαφροτατα) τους ωμους, κινηση η οποια κατεδειξε, ξεκαθαρα και αστραπιαια, ολα οσα μου χρειαζοταν να ξερω σχετικα με τη κατανοηση σασ για το συμπαν.


εκεινη τη μερα εγω ειπα¨<< τι κακος αθρωπος!>>


παρολα αυτα σκεφτηκα λιγο αργοτερα πωσ ισωσ εχω κανει λαθος και η συμπεριφορα σασ να ειχε υπαρξει μια εξαιρεση.

μια εξαιρεση στο κανονα της ζωησ σασ , μια κακη στιγμη, ενα λαθος...

μακαρι να με ατιλαμ6ανεστε, δοκτωρ. ο μονοσ τροποσ για  να μαθω αν εσεισ ειστε ή οχι ενα καθαρμα ητα να το ερευησω σο6αρα...

αυτο εκανα!!


η ερευνα λοιπον κυριε δοκτωρ τελειωσε ή μαλλον τα στοιχεια που συγκετρωθηκαν εδω και 5 χρονια ειναι υπερ αρκετα για να οδηγησουν σ ενα συμπερασμα. εσεισ ειστε ακομα πιο αξιοκαταφροητος απο ο,τι μπορουσα εγω να φανταστω το 2000.




ξεκινησα να σασ παρακολουθω. ομολογω πωσ ενοχληθηκα λιγο οταν σασ ειδα να παρκαρετε σε μια απο τισ θεσεισ του αστυνομικου τμηματος. για μια στιγμη σκεφτηκα πως ισωσ ησαστε αξιωματικος ή κατι τετοιο. αλλα οχι, εσεισ ουτε καν μπηκατε στο αστυνομικο τμημα. περασατε μπροστα απο τη πορτα και ο αστυομικος σασ χαιρετησε με σε6ασμο. στη συνεχεια μπηκατε στο διπλανο κτιριο.

ΓΙατι δοκτωρ μπορειτε εσεισ να παρκαρετε στισ κρατημενεσ για τη αστυνομια θεσεισ και ολοσ ο υπολοιποσ κοσμοσ να ψαχνει θεση για να παρκαρει πραγμα πολυ δυσκολο τη σημερο ημερα..?...
 

γιατι δοκτωρ εχουμε μετατραπει σε ενα συστημα σκοτεινον προνομιων τα οποια παραχωρουνται σε καποιους ή τα οικειοποιουνται καποιοι και τα οποιοα ευνοουν μερικους εισ 6αρος ολων των υπολοιπων?



πωσ γνιεται το να εχεισ ενα επαγγελμα οπωσ αυτο του αξιωματικου ή του υπαξιωματικου, να σου επιτρεπει να ιδιοποιεισαι ενα κομματι τησ πολης για να αφησεισ το αυτοκινητο σου και επιπλεον να σου παραχωρει το δικαιωμα να μεταφερεισ αυτο το προνομιο και σε αλλουσ?

Γιατι εσεισ δε δουλευετε στο αστυνομικο τμημα. εσεισ ειστε φιλοσ του αξιωματικου.

περασαν οι μερεσ και εμαθα και το επαγγελμα σασ. δικηγοροσ του ποινικου δικαιου.  ετσι αποφασισα να μπω στο γραφειο σασ. αν και εωσ τοτε ειχα αμφι6ολιεσ για το χαρακτηρα σασ. παρολα αυτα καταλα6α ποιοσ ειστε οταν μου εκλεισε ραντε6ου η γραμματεασ σασ για τισ 14:00 τησ επομενησ δευτερασ. εκει καταλαβα πωσ σασ λειπει ο σεβασμοσ για τουσ αλλουσ αθρωπουσ. γτ τοσο εγω οσο κι εσεισ δοκτωρ ξερουμε οτι δε γινεται να φτασετε στισ 14:00 αφου στισ 14:15 στριβετε στη αριστοφαουσ.

τι υποτιθεται οτι κανει καποιοσ που εχει ραντεβου στισ δυο, απο τισ δυο μεχρι τισ τρεισ παρα τεταρτο
που φτανεται εσεισ? τι κανει με το νομικο του προβλημα, την ανησυχια και την αγωνεια του? δε ξερετε και δε σασ εδιαφερει ουτε τοσο δα.. α περιμενει, ο αλλοσ να περιμενει.

δε χωρουσε στο μυαλο μου οτι ενα προσωπο, ενα προσωπο που ασχολειται με τη δικαιοσυη εχει μια τετοια ιδεα ελαχιστα αποδεκτη με το ηθικο δικαιο.

κατα τη αποψη τησ επιστημησ  εσεισ << ωραιοποιειτε τισ παρορμησεισ σασ>> με το επαγγελμα σασ. οχι δοκτωρ. δε υπαρχει κανενασ μηχανισμοσ αντιδρασησ που να δικαιολογει για παραδειγμα το οτι εσεισ πετυχατε  να αφεθει ελευθεροσ ο πελατησ σασ ενω γωριζατε οτι ηταν ενοχοσ. εσεισ δε υπερασπιστηκατε τη δικαιοσυνη, δοκτωρ. ουτε καν το πελατη σασ. εσεισ υπερασπιστηκατε τη τσεπη σασ, τη φημη σασ, το προσωπικο σασ συμφερο.



θα φτασουμε τωρα να ερμηνευσουμε σαν φο6ια για τη φτωχεια εκεινη τη συμπεριφορα σασ στο εστιατοριο ..
αφηστε με να σασ βοηθησω να θυμηθειτε...
ηταν πριν απο 2 χρονια οταν εσεισ γευματιζατε με τη ερωμεη σασ. εκεινη τη μερα καθως τρωγαμε, μπηκε ενα παιδι δεκα χρονων πανω -κατω  για να πουλησει τριανταφυλλα στα τραπεζια. κανεισ δε το ειχε δει. ουτε  οι σεριτοροι, ουτε η ερωμενη. και ξαφικα εσεισ φωναξατε το σερ6ιτορο να πεταξει το παιδι με σπρωξιεσ και κλοτσιεσ στο δρομο.

η ψυχολογια θα εχει πολλες εξηγησεις γι αυτη τη συμπεριφορα αλλα εγω εχω μονο μια. ειστε ενασ παλιαθρωποσ δοκτωρ. τοσο παλιαθρωπος που δε σασ αξιζει να ζειτε.

και να μου πειτε εσεισ..<<κι αυτον εδω τι τον εδιαφερει..?>>

με εδιαφερει γτ εγω ειμαι εκεινος ο γερακος που 6ρεξατε στην ηροδοτου, γτ εγω ειμαι αυτος που πρεπει καθε μερα να περπαταει δυο τετραγωνα γιατι δε βρισκει να περκαρει, γτ ειμαι η συζυγοσ ,δοκτωρ, που θα ηθελε να γευματισει μαζι σας καποια φορα και που σας εμπιστευεται σας στηριζει και σας πιστευει οταν εσεις προσποιηστε οτι βρισκεστε σε καποιο επαγγελματικο ραντεβου, γιατι κατα καποιο τροπο ειμαι και η ερωμενη σας που θα ηθελε να μη γευματισει μαζι σας καποια Τριτη, να κανει το προγραμμα της και να ζησει τον ερωτα της χωρισ να κρυβεται και να παψει να εχει τον τιτλο της ερωμενης. Με ενδιαφερει γιατι ειμαι ο αθωος φυλακισμενος που πληρωνει για κατι που δεν εκανε. Με ενδιαφερει γιατι, για πολλους λογους ειμαι το παιδι που προσπαθει να πουλησει λουλουδια στο εστιατοριο...


κι ασ μη γελιομαστε δοκτωρ.. ολοι το ξερουν οτι με ενδιαφερει γιατι μαλλον ειμαι το ιδιο παλιανθρωπος με εσας. Ειμαι τοσο διεφθαρμενος, τοσο υπεροπτης, τοσο επιθετικος, τοσο συμφεροντολογος, τοσο εγωιστης, τοσο προσβλητικος, τοσο αυταρχικος και τοσο αξιοφρονητος οσο εσεις. αυτα τα τελευταια χρονια,δοκτωρ, εφτασα να πιστεψω για δευτερολεπτα οτι εσεις δεν ησαστε παρα ενα δικο μου κομματι. ενα φρικτο κομματι μου, με ζωη δικη του, ανεξαρτητη, που επιδεικνυει τον χειροτερο εαυτο του σε καθε πραξη.



γι αυτο πιστευω οτι αξιζει να πεθανετε! ναι, να πεθανετε δοκτωρ! αλλα να πεθανετε πως?

Ποιος ξερει... ποιοσ θα ηταν ο πιο δικαιος τροπος? ατυχημα? εμφραγμα? αυτοκτονια? δεν ξερω...

ο πιο εντιμος και χωρισ καποια αμφιβολια θα ηταν απλα και ξεκαθαρα η δολοφονια. δηλαδη, να αποφασιζε καποιοσ να σκοτωσει επιτελους αυτο που εσεισ τοσο αρχετυπικα συμβολιζετε για εμας τους υπολοιπους.

καταλαβαινετε την αιτια του γραμματος μου, δοκτωρ? 
δεν σασ γραφω για να μετανιωσετε... οχι...

σασ γραφω για να σασ πληροφορησω(γιατι νομιζω οτι σασ ενδιαφερει) οτι εχω αποφασισει να σασ σκοτωσω.


οπωσδηποτε, θα σκεφτειτε να λαβετε τα μετρα σας για την προφυλαξη σας, φρουροι, οπλα, οπισθοφυλακες, συστηματα συναγερμου, συνοδεια μεχρι το σπιτι σας ερευνα σε ολο το προσωπικο σας κτλ.

αλλα ποσο καιρο μπορει να  κρατησει ολο αυτο..?

καποια στιγμη η επιφυλακη εξασθενει, η προφυλαξη ξεχνιεται, οι λεπτομερειες παραμελουνται.. κι εκεινη τη στιγμη δοκτωρ εγω θα σας σκοτωσω..

σιγουρα μπορει καποιος να αμφισβητησει (ισωσ κι εσεισ ο ιδιος) οτι η αναγγελια αυτη ειναι αληθινη... αν εγω ο ιδιος ειμαι αληθινος... κανοντας μια ακραια ψυχολογικη αναλυση καποιος θα μπορουσε να ερωτηθει αν αυτο το γραμμα δεν γραφτηκε απο εσας , ωσ καταδικη των αθλιων πραξεων σας.

στη θεση αυτη βεβαια αντιτιθεται η ιδεα μου, οτι εσεις ειστε απολυτως ανικανος να νιωσετε τυψεις.
σασ θεωρω εναν ανηθικο με ολη τη σημασια της λεξης!


παρολα αυτα υπαρχει ενα ανησυχητικο στοιχειο που συνηγορει υπερ της προηγουμενησ πιθανοτητας. η αστυνομια θα μπορεσει να επιβεβαιωση οτι αυτο το γραμμα γραφτηκε στη  γραφομηχανη σας, αυτη που ειναι πανω στο γραφειο σασ, στο σπιτι σασ. το χαρτι εινια το ιδιο με αυτο που χρησιμοποιειτε εσεισ κι εχει βγει απο το συρταρι του γραφειου σας. Αν υπολογισουμε το χρονο που χρειαζεται για τη συγγραφη αυτου του γραμματους, θα φτασουμε στο συμπερασμα οτι το μοναδικο προσωπο που θα μπορουσε να το εχει γραψει χωρισ να κινησει υποψιεσ ειστε εσεισ ο ιδιος δοκτωρ.

ειναι πολυ ωραιο αυτο το μικρο μυστηριο το οποιο αποκτα η ιστορια μας στο τελος της γιατι δινει ενα  τονο αστυνομικης νουβελας που με κανει να ενθουσιαζομαι. θα κρατησω μυστικο το πωσ το εκανα, για να μπορεσω να σασ ξαναγραψω σε περιπτωση που προκυψει κατι ακομα που θα οφειλα να σασ πω.

Προσ το παρον σας αποχαιρετω, οχι ομως πριν μου επιτρεψετε να κανω μια παρακληση.

Να προσεχετε δοκτωρ, να προσεχετε! δεν θα ηθελα εξαιτιας μια ανοητης απροσεξιας, ενος πραγματικου ατυχηματος, να παει χαμενη ολη μου η δουλεια. Να προσεχετε!

Oct. 9th, 2010

nikola

Κεφαλαιο 5

Οταν ημουν μικρή μου αρεσε να κανω βολτες με το αυτοκινητο. με εβαζε ο μπαμπας μου μεσα και μου εδειχνε τον κοσμο. μοπυ εδειχνε τη ζωη.
_ ποσο λατρευα να τη βλεπω.. ειναι τοσο ομορφη.. ειναι τοσο διακριτικη που εχουν περασει 21 χρονια απο τοτε που τη γνωρισα κα ακομα δεν την εχω καταλαβει.
_ τι λυρισμος, τι ποιηση, τι απαισιοδοξια..
_ ναι, λυρισμος και ποιηση, αγαπη και γλυκητητα. ναι ετσι μιλαω γι αυτη, γιατι αυτο της αξιζει και αυτα εχω μονο να τησ δωσω πλεον.
μου κανει εντυπωσει. ακουω πολλουσ να λενε "θελω να δω τον κοσμο" ποιοσ ομωσ ειναι  ο κοσμος? Γιατι πρεπει να ταξιδευουμε για να δουμε τον κοσμο?γιατι πρεπει να φευγουμε μακρια? και οσο κι αν ταξιδεψουμε.οτι κι αν θυσιασουμε παντα θελουμε κι αλλο γιατι λεμε οτι καομα δεν εχουμε δει τπτ.. τι περιμενουμε να δουμε δηλαδη?  για καποιουσ ο κομοσ εινια τα ακριβα ξενοδοχεια,η γεματη πολυτελεια ζωη, για καποιουσ αλλουσ ο κοσμοσ ειναι ενα συνολο ατομων που απαρτιζουν μια πολυ ή μια χωρα κτλ.
_ δεν θα ηθελα ν απισετεψω πωσ ο κοσμοσ ειναι τα λουσα..ειναι αδικο μια μονο μεριδα του σκοσμου να μπορει να τον δει.. δεν θελω να πιστεψω πως γεννιομαστε για να βγαλουμε παρα πολλα χρηματα για να δουμε τον κοσμο.. κι αν ισχυει κατι τετοιο δεν θελωνα το ξερω..
 οπωσ επισης δεν θα ηθελα να μαθω ποτε πωσ ο κοσμοσ ειναι ενασ απλοσ ορισμοσ ενοσ πανεπιστημιακου βιβλιου..
_και τι δεν θα εδινα για να μπορω να δω τον κοσμο.. να στεκομουν ποισω απο ενα παραθυρο ετσι ωστε ακομα και η αναπνοη μου να παγιδευοταν πισω απ αυτο για να μην ενοχλει και να δω τουσ ανθρωπουσ. τουσ ανθρωπουσ να ζουν ο καθενασ με διαφορετικο τροπο την ιδια χρονικη στιγμη. να τουσ βλεπω και να περνω ζωη απο τη ζωη τουσ, την ωρα που δουλευουν, ξεκουραζονται, οδηγουν, περπατουν, σκεφτονται, στεκονται, περιμενουν, ονειρευονται, ψαχνουν, ερωτευονται, ενω εκεινοι δεν θα ξερουν καν τη δικοι μου υπαρξη
_ και ποσοι αλλοι ανθρωποι ειναι σαν κι εσενα.. ποσοι αλλοι εχουν την αναγκη να κανουν τον ιδιο πραγμα με σενα και να παρουν ζωη απο αυτο.. και ποσοι ανθρωποι να νευριασουν αν μαθουν τι 8ελεισ να κανεισ.. παραβιασεισ τη ζωη τουσ, τα ονειρα τουσ, εισαι εκει οταν νομιζουν οτι ειναι μονοι τουσ, οτι κανενασ δεν τουσ βλεπει και ειναι ευκαιρια να ηρεμησουν, καποιοι αλλοι παλι μπορει να το θεωρησουν πολυ γλυκο και ανθρωπινο καποιοι αλλοι αδιαφορο και μια μεριδα του κοσμου θα σε περασουν για τρελο.
_ αυτοσ ειναι ο κοσμοσ μασ.. ο καθενασ ζει το δικιο του μαραθωνα.. εχει τα διακ του προβληματα και τισ δικεσ του σκεψεισ και σιγουρα αντιλαμβανεται τον κοσμο διαφορετικα απο εμενα και πολλουσ αλλουσ.. το σεβομαι.. αν και με τρομαζει... παρολα αυτα ο κοσμοσ μου για μενα ειναι να μπορω να κοιταω τον ουρανο.. να κοιταω ψιλα και να ξερω οτι Καποιοσ με βλεπει.. να βλεπωτα χρωματα του καθε στιγμη και περνω δυναμη και ζωντανια για να μπορω να προχωρησω αφου ειναι παντα τοσο καθαροσ.. να μπορω να νιωθω το χρονο να  περναει και το μεγαλειο που φερνει μαζι του κα8ε στιγμη, τον ηλιο που ανατελει μεχρι να δυσει και να ερθουν στη θεση του τα αστερια και το φεγγαρι που μασ κρατουν συντροφια τισ πιο δυσκολεσ ωρες και μπορουν να διαβασουν τα ονειρα μασ αφου ειναι εκει τα βλεπουν.. Να χαιρομαι τα απλα πραγματα της ζωησ και να μη χρειαζεται αν διανυσω χιλιομετρα για να δω τη θαλασσα αφου για μενα αρκει να δω το ρυακι διπλα μου για να καταλαβω το μεγαλειο τησ φυσησ και τησ ζωησ. Και στη συνεχεια να πλυνω το προσωπο μου με το νερο του, ν ανοιξουν τα ματια μου καλα για να μπορεσωνα δω την ομορφια που υπαρχει γυρω μου και τουσ ανθρωπουσ τησ που την περιβαλλουν που ποτε δεν ειχα δει.
_τα παντα στη ζωη μασ ειναι ομορφα αρκει να μπορεσουμε εμεισ να τα δουμε..
Ο μπαμπασ μου με πηγαινε βολτεσ με το αυτοκινητο μεσα στην πολη. Κοιτουσα απο το παραθυρο και εβλεπα τουσ αν8ρωπουσ και τη φυση. τα παρατηρουσα καλα προσπαθωντασ να κρατησω αυτεσ τισ εικονεσ στο μυαλο μου για παντα. Σε ενα γυρο γυρω απο την πολη ο μπαμπασ μου μου εδειχνε τον κοσμο.

Aug. 4th, 2010

nikola

Κεφαλαιο 4

_ Με τους υπολοιπους 2 συγκατοικους τα πραγματα ηταν πιο απλα.
_ Αντρεσ παιδι μου τι ψαχνεις..?
_ Ναι αντρεσ. η ζωη τους η απολυτη ρουτινα.. Θυμαμαι τον μπαμπα μου ο οποιοσ ήταν αντιθετοσ με οτιδηποτε ετεινε να του αλλααλλαξει την καθημερινοτητα. ηθελε προγραμμα στο φαγητο, - εννοειται πωσ καθε παρασκευη ειχαμε λαδερο στο σπιτι-, συγκεκριμενη θεση στα ρουχα.. ακομα και ο τροποσ που περπατουσε, ο ρυθμοσ αναλογα με τη διαθεση του ήταν ο ιδιος.. τα ιδια πλακακια πατουσε..!!
Δεν ξερω αν το εκανε ασυναισθητα ή ειχε καποιο σκοπο. μου φαινεται αδυνατο να πιστεψω πως οι ανθρωποι μπορουν να ζουν με προγραμμα, παντα ακριβεσ και παντα το ιδιο. Πιστευα ομωσ πωσ πολλοι ανθρωποι, αν οχι ολοι, πολλεσ φορες αρνουνται συνειδητα να αλλαξουν την καθημερινοτητα τους. κι αν οχι την καθημερινοτητα τουσ τησ συνηθειεσ τους. Σκεφτονται για παραδειγμα πωσ αν δεσουνε διαφορετικα τα κορδονια τουσ ή τοποθετησουν αλλου ενα αντικειμενο που ειχε συγκεκριμενη θεση κατι θα αλλαξει, κατι κακο θα συμβει τισ περισσοτερεσ φορεσ ή και κατι καλο προσπαθωντασ να διωξουμε τη γκαντεμια απο πανω μασ.
_  λιγο πολυ ο καθενασ μασ, αναλογα ισωσ και με τη φαση που βρισκεται, πιστευει στη δυναμη των υλικων, οτι τα αψυχα αντικειμενα ακομα κι αν χαρακτηριζονται αψυχα, ζουν, καταλαβαινουν, ακουν, πονανε, στεναχωριουνται και χαιροναι.
_ Γι αυτο ισως και οι ανθρωποι συμπεριφερονται αλλοκοτα. Πολλοι μαλιστα τουσ δινουν μεγαλυτερη σημασια απ οτι θα επρεπε.Ή καλυτερα αγνοουν και παρερμηνευουν την αποψη αυτη. Η αγαπη για καποιον ή για κατι  δεν θα πρπει να τον προσθετει στη λιστα με τα υποχειρια σου!! Οι υλιστεσ λοιπον λενε οτι αγαπουν την υλη αλλα δεν τη σεβονται. τη κοστολογουν αναλογα με τον τιτλο που φερει το καθε τι και το εγκλωβιζουν σε ανυρπακτουσ τιτλουσ ιδιοκτησιασ κρατωντασ μοναχα την αποδειξη. τσαντεσ παπουτσια πινακεσ καναπεδεσ παιρνουν τον ρολο του κατοικιδιου. τησ μονιμησ συντροφιασ που ποτε δε χαλαει χατιρι ποτε δε λερωνει παρα μονο λερωνεται δεν αντιδρα προσδιδει κυρος και υποτιποδη δυναμη και αντικαθιστα κιολασ πολλεσ φορεσ τον ιδιο τον ανθρωπο.
_ και αυτη ειναι η μια εκδοχη που την εβλεπα και τη σιχαινομουνα. που την εβλεπα και τουσ λυπομουνα.
_ Αν και κουβαλαω λιγα χρονια κατεληξα στο συμπερασμα πως σ αυτη τη κοινωνια που ζουμε με τουσ δισεκατομμυρια ανθρωπουσ το πιο δυσκολο πραγμα εινια να βρεισ εναν ανθρωπο! Που κανει λαθη νευριαζει φωανζει κλαιει γελαει δουλευει κουραζεται παραπονειται αγαπαει ερωτευεται μετανιωνει παρακαλαει σεβεται εκτιμα.
_ οι ορθολογιστεσ υποστηριζουν πωσ η υλη ειναι αψυχη. πωσ τα αντικειμενα γυρω μασ απλα υπαρχουν.
_ Μακαρι να μην εινια ετσι.. Πραγματικα πιστευω πωσ αν ο κοσμοσ συμπεριφερονταν στην αψυχη για μασ υλη με σεβασμο, με εκτιμηση, με αγαπη που υπαρχει και δεν διαμαρτυρεται, που ειναι παντα εκει για να μασ εξυπηρετει. ο κοσμοσ μασ θα ηταν πολυ καλυτεροσ. ποτε μου δεν μπορεσα να κρατησωκατι που δεν το σεβομουνα. δεν περιμενα ποτε να μου μιλησει αλλα παντα πιστευα πωσ αποζητα το σεβασμο, με ακουει και στεναχωριεται κι αυτο αν δεν ειμαι καλα. Θυμαται και χαιρεται μαζι μου. Ζουμε παραλληλα αλλα με διαφορετικο τροπο. Γι αυτο και μιλαω δυνατα. προσπαθωνα ειμαι ηρεμη με καθαρη φωνη μηπωσ το σχοινι αυτο με ακουσει με λυπηθει και παρει τη σωστη αποφαση για μενα.

Jul. 3rd, 2010

nikola

Κεφαλαιο 3

_ τη θαυμαζα. οχι αληθεια τη θαυμαζα. ηταν το προτυπο μου. γυναικα ατρομητη και δραστηρια. και κυριωσ πολυ απλοσ ανθρωποσ. οχι δεν ηθελα να τησ κανω κακο. σε κανεναν ανθρωπο δεν θα μπορουσα να κανω κακο. πολλεσ φορεσ οταν φανταζομουν τη ζωη μου χωρισ αυτη εβρισκα τη λυτρωση μου. αλλεσ παλι το δικο τησ καλημερα ηταν η δικη μου ελευθερια.
_ με νευριαζε που τα ηξερε ολα. με νευριαζε  που δεν μπορουσα να τησ κρυφτω. με τρομαζε πολυ το βλεμμα τησ οταν καταλαβαινε οτι κατι τησ κρυβω..
_ κι εγω ειχα αναγκη να τησ κρυβω.. ποτε δεν καταλαβε αυτη μου την αναγκη.. αυτο μου το δικαιωμα. ενιωθα τοσο πνιγμενη.. εγκλωβισμενη  και θυμα μια ηλιθιασ αποψησ, μιασ ηλιθιασ συμβουλησ οτι "ολα πρεπει να τα λεμε στουσ γονεισ μασ". ηταν τοσο καλη. ελπιζω να ειανι τοσο καλη. παντα βοηθουσε τουσ αλλουσ. με μεγαλωσε κατω απο τισ συνθηκεσ. ηταν εξυπνοσ ανθρωποσ, ξυπνιοσ οσο κι αν προσπαθουσε να το κρυψει. σκεφτοταν γρηγορα, καχυποπτα και πονηρα. δεν ελεγε τισ σκεψεισ τησ ομωσ, οχι δεν τησ ελεγε ποτε. παλευε με τον εαυτο τησ για να μην τισ αποκαλυψει. πολλεσ φορεσ ευχοταν να βγει λαθοσ και αλλεσ να γνωρισει την απολυτη δικαιωση. και ισως αυτο να ηταν που με απομακρυνε απο αυτη. οχι αυτη αλλα το μυαλο τησ ηταν αυτο που με τρομαζε. οι κρυφεσ τησ σκεψεισ. δε μου αρεσαν τετοιοι ανθρωποι. ειμαι των ακρων. ή θα ειναι καλοσ και θα σκεφτεσαι πρωτα τη θετικη και αγνη πλευρα των πραγματων ή κακοσ.
_ αυτο δε γινεται και το ξερεισ πολυ καλα. ολοι μασ εχουμε εναν καλο κι αν κακο εαυτο. καλεσ και ασχημεσ σκεψεισ για τουσ αλλουσ που ειτε στοιχειωνουν το μυαλο μασ αφθορμητα ειτε προερχονται απο καποια σειρα πραξεων που πληγωνουν. αν μπορουσεσ να ελεγξεισ τισ σκεψεισ και τα συναισθηματα σου θα ησουν Θεοσ. μεγαλη αμαρτια να πιστεψεισ οτι εισαι Θεοσ. δεξου την ανθρωπινη φυση σου και τοτε θα μπορεσεισ να δεχτεισ και τον αλλον.
_ ισωσ αυτο να ειναι. ηταν τοσο μυστικη.. ηταν τοσο εγω!.. που φοβομουν ακομα και στην ιδεα οτι μπορουσα να καταλαβω τι σκεφτεται.
_ μα πώσ γινεται να καταλαβαινεισ τι σκεφτεται?
_ και ομωσ με καποια ατομα συμβαινει. τησ εκανα για παραδειγμα μια ερωτηση. δεν εχει σημασια τι ερωτηση. δεν την κοιτουσα και προσπαθουσα να εγκλωβισω τη σκεψη μου και τισ προθεσεισ μου στο μυαλο μου σκεφτοντασ κατι τελειωσ διαφορετικο απο την ερωτηση που τησ εκανα. ηξερα οτι θα προσπαθησει να μπει στο μυαλο μου. να δει την αληθεια μεσα απο τα ματια μου αν ημουν συγκεντωμενη. Γι υατο κι εγω προσπαθουσα να να καλυψω ολεσ αυτεσ μου τισ σκεψεισ με αλλεσ ασχετεσ που επαιρναν ζωη την ωρα που εκφωνουσα την ερωτηση μου για να επιτυχω ενα ακρωσ ουδετερο αποτελεσμα. και επιασε! θυμαμαι το εντονο βλεμμα τησ που με κοιτουσε την ωρα που εγω κοιτουσα το υποτιθεμενο και αδιακριτο γνουδακι που βρηκα στο τραπεζι. Παρολα αυτα καταλαβαινα. αρχιζε να μιλαει. τα λογια τησ ηταν σωστα αλλα το μυαλο τησ μπερδεμενο. και οσο επικεντρωνοταν στο να σκεφτει γιατι τη ρωτησα κατι τετοιο η ψυχη τησ εμενε ανυπερασπιστη. ακουγα να μιλαει αλλα δεν προσεχα τι μου ελεγε. συνδυαζα τα δικα τησ με τη δικη μου αληθεια και καθε φορα που εφτανα κοντα στην αληθεια τησ η καρδια μου χτυπουσε δυνατα. και τοτε καταλαβαινα..
nikola

Κεφαλαιο 2

_ "μεγαλωσα σ ενα διαμερισμα. << αριστοφανους και αραιοσ γωνια>> αριθμοσ 16. μικρο, παλιο αλλα αρχοντικο. η μαμα μου το φροντιζε πολυ. εξαλλου δεν εχουν σημασια τα λεφτα για να ειναι ενα σπιτι αρχοντικο αλλα η ορεξη και η αγαπη τησ νοικοκυρασ γι αυτο. και η μαμα μου το υπεραγαπαει. ή το υπεραγαπουσε τουλαχιστον. ειχαμε κι αλλουσ 2 συγκατοικουσ. τον μπαμπα μου και τον μικρο μου αδερφο. ονοματα δε λεμε προσωπα δεν θιγουμε.
_ μμμμμμ κανεισ και χιουμορ τρομαρα σου.
_ θυμαμαι χαρακτηριστικα το δωματιο μου. ο παραδεισοσ μου. τα πατζουρια μερα νυχτα ανοιχτα και το cd player η προεκταση του χεριου μου. δεν ηθελα πολυτελειεσ. δεν με ενδιεφεραν. ενα κρεβατι 2 σε 1 και κρεβατι και γραφειο τισ περισσοτερεσ φορεσ, μια καρεκλα για.......... τα ρουχα μου, ενασ παγκοσ και 2 τετραγωνικα πλακακι για να καθομαι.!
_ λανσαρε νεα μοδα το ψωνιο. " οχι στισ καρεκλεσ ναι στα πατωματα" και μετα ελεγε " μαμα γιατι με ποναει η κοιλια μου..??
_ παρολα αυτα οι γονεισ μου για να μασ ευχαριστησουν ηθελαν να μασ παιρνουν παντα τα καλυτερα.
_ αυτο το πραγμα δεν θα το καταλαβω. λεφτα δεν ειχαμε, τα οικονομικα του κρατουσ σκατα και οι γονεισ μου το χαβα τουσ. "οχι θα παρουμε στο παιδι μασ τα καλυτερα!! γιατι η κυρα βασια απο απεναντι καλυτερη ειναι απο εμασ?"
_ αμαν πια αυτη η κυρα βασια. ουτε στο σπιτι μας να ζουσε. στο βρακι μασ την ειχαμε βαλει. και σιγα τισ καλεσ σχεσεισ που ειχαμε.
_δεν εχεισ αποδειξεισ γι αυτο...
_ ναι η αληθεια ειναι οτι δεν εχω, δεν ειχα ακουσει αλλα δεν ξερω δεν μου εμοιαζε και τοσο αγγελικη προσωπικοτητα..
_ προσπαθουσα πολλεσ φορεσ να καταλαβω γιατι αυτη η τρελα με την κυρα βασια. ηταν μορφωμενη γυναικα, "καθηγητρια παρακαλω" οπωσ λενε και οι γιαγιαδεσ, λιγο ζουμπουρλου για την ηλικια τησ 42 χωρισ τα καλοκαιρια και τισ αργιες. ειχε ενα γιο που σπουδαζε ιατρικη στη θεσσαλονικη και εναν αντρα πιστο και αρενωπο. οπωσ τον θελει καθε γυναικα. και απο οικονομικη κατασταση "δοξα το Θεο" πολυ καλη, ακμαιοτατιν.
_ να λογοι βασιμοι για να υπολογιζεισ και να σ ενδιαφερει τοσο πολυ η γνωμη του αλλου με βαση τα στερεοτυπα και τουσ νομουσ τησ κοινωνιασ μασ. με το περασμα ομωσ του χρονου συνειδητοποιησα πωσ δεν ηταν η κυρα βασια το προβλημα αλλα καθε ανθρωποσ που θα βρισκεται σε τετοια ακτινα απο το σπιτι  και μπορει να καταλαβει τι γινεται. Γι αυτο κι εγω οταν ελειπαν οι γονεισ μου μαζι με τον αδερφο μου εβαζα τερμα τη μουσικη ωσ ενδειξη διαμαρτυριας εναντια σ αυτη τη χαζη και γεματη υποκρισια ησυχια.  να πωσ ομωσ και την αληθεια... στεναχωριομουν κιολασ.. στεναχωριομουν πολυ γιατι εβλεπα τη μαμα μου να γινεται υποχειριο οποιασδηποτε γειτονισσασ και να χανει τη ζωντανια τησ.
_ ειπαμε να πεισ την αληθεια..
_ ντρεπομαι γι αυτο που σκεφτομουν.. ντρεπομαι πολυ.. ποτε δεν το ειπα δυνατα και παντα εκανε τοσο φασαρια μεσα μ..
δεν ξερω αν πραγματικα στεναχωριομουν ομωσ.. η σχεση μου με τη μαμα μου ηταν πολυ περιεργη. δεν ξερω αν την αγαπουσα πραγματικα ή επειδη ηταν μητερα μου. ειχε πολυ δυνατη προσωπικοτητα . δουλευε σε ενα κοσμηματοπωλειο. ειχε τελειωσει χημικο και τησ ηταν πολυ ευκολο να βρει δουλεια. δεν ηταν δικο τησ αλλα ηταν το αφεντικο εκει μεσα. δηλαδη οπου κι αν ηταν ειχε το ρολο του αφεντικου. αν και ελειπε απο το σπιτι ειχε παντα εκεινη τον ελεγχο και μ ενα μαγικο τροπο δεν ειχε παραμελησει ποτε κανεναν μασ.
_ τη ζηελευεσ....?!!!???

Previous 10